หลังจากประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม (ตรงไหน..??) กับสองเพลงแรกที่แสตมป์และนิ้วกลมร่วมกันปลุกปั้นขึ้น ในเพลงทฤษฎีสีชมพู กับ วันแห่งความรัก ที่แปะอยู่ข้างหลังหนังสือ The soundtracks of my love ฉบับพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง จากวันนั้นจนวันนี้ หนังสือ The soundtracks of my love หรือ เพลงรักประกอบชีวิต ก็ได้คลอดออกมาเป็นเวลา สองเดือนแล้ว โดยหากเปรียบกับสุนัขก็เริ่มส่งเสียงโวยวาย วิ่งเล่นได้บ้างแล้ว และถึงแม้แสตมป์กับนิ้วกลมจะไม่ใช่สุนัข แต่ก็ยังอยากจะวิ่งเล่นเช่นกัน การแสดงครั้งนี้จึงเกิดขึ้น

“เพราะผมเองก็อยากฟังแสตมป์ร้องเพลงทฤษฎีสีชมพูสดๆ กับหูดูสักครั้ง หลังจากนั่งฟังจากไฟล์เอ็มพีสาม ที่ส่งข้ามน้ำข้ามทะเลไปมาอยู่หลายหนจนติดหูแกะไม่ออกมาจนถึงทุกวันนี้”

ที่มาของพวกเรา : ผม (นิ้วกลม) กับแตมคุยกันไปมาก็ฟุ้งกันว่า น่าจะมาทำอะไรเกี่ยวกับดนตรีๆ อย่างนี้ด้วยกันอีก แต่ก่อนที่จะมีผลงาน เราน่าจะมีชื่อวงกันก่อน วันนั้นใน MSN แตมทักผมมา แล้วบอกว่า “พี่ ได้ชื่อวงแล้ว” ผมถามกลับไป “ชื่ออะไร” เขาตอบ “นิ้วแบนด์” ผมฟังแล้วขำกลิ้ง หากคุณผู้อ่านไม่ขำน่าจะเพราะใช้วิธี “อ่าน” ไม่ใช่ “ฟัง” เพราะเวลาฟังมันไม่มี “ด.เด็ก การันต์” มันจึงเป็นเสียงนี้ “นิ้วแบน” ซึ่งหมายความว่ามันไม่กลมอีกต่อไป ฟังแล้วฮาดี ผมถามกลับไปว่า “พูดจริง-พูดเล่น” เผื่อว่าจริงๆ แล้วแตมจะอยากได้ชื่อเท่ๆ แต่แตมตอบมาว่า “เฮ้ย พูดจริงดิพี่”

วินาทีนั้น “นิ้วแบนด์” จึงถือกำเนิดขึ้นมา โดยยังไม่มีผลงานแต่อย่างใด (แต่หากจะนับถอยหลังกลับไป เราก็มีตุนไว้สองเพลงแล้น) หนังสือก็ออกมาเนิ่นนาน ผู้อ่านก็พูดคุยกับเราอย่างเป็นมิตร ก็เลยคิดกันว่า พวกเราน่าจะมานั่งฟังเพลงในหนังสือเล่มนั้นด้วยกันดูสักครั้ง แสตมป์จะร้อง เล่นและพูดคุยไปมากับผม และให้พี่พ้องน้องเพื่อนผู้อ่านร่วมคุยกันเพลินๆ ใจ หรือจะร่วมร้องคลอเคลียนัวเนียไปด้วยกัน ก็น่าจะยิ่งสนุก บรรยากาศคงเป็น “นาโนคอนเสิร์ต” (คือโคตรเล็กยิ่งกว่า มินิคอนเสิร์ต) แบบง่ายๆ สบายๆ ก็เลยมาชวนไปนั่งเล่นเย็นๆ กาย ฟังดนตรี คุยกันเรื่องหนังสือ และเรื่องโน้นเรื่องนี้ด้วยกันครับ ไม่ว่าจะเป็นคนที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว หรือยังไม่ได้อ่าน ก็น่าจะสนุกไปด้วยกันได้ อยากให้มาครับ วันเสาร์ที่ 10 พฤษภาคม ที่กำลังจะถึงนี้ หากใครว่างก็เชิญที่ร้าน “ประตูสีฟ้า” ณ เอกมัย ซ.10 งานเริ่มบ่ายสองโมงนะครับ

มาร่วมกันจารึกประวัติศาสตร์การเปิดตัววงดนตรีตาหยีวงใหม่ หากพลาดก็ระวังต้องเสียใจ
เพราะ “ครั้ง (ที่) หนึ่ง” นั้นมีแค่ครั้งเดียว (ส่วนครั้งที่สองก็ยังไม่รู้จะมีไหม เพื่อความปลอดภัยมาครั้งนี้จะดีกว่า)

ว่างๆ ก็มานั่งฟังเพลงด้วยกันครับ...