เย็นวันอาทิตย์ในเวลาโพล้เพล้ ของวันที่ 24 มิถุนายน 2550 ณ หอประชุมเล็ก ศูนย์วัฒนธรรม แห่งประเทศไทย...ผู้คนเริ่มทยอยมาอออยู่หน้างาน บางคนมาเป็นกลุ่ม บางคนก็มาคนเดียว บางคนทักทายราวกับไม่ได้เจอกันมานมนาน ส่วนบางคนก็เดินฆ่าเวลา ดูโน่น กินนี่ คุยโทรศัพท์กันไปพลางๆ เพื่อรอเวลา...เวลาที่งานจุดประกาย คอนเสิร์ต ซีรีส์ # 20 จะเริ่มขึ้น

พอสิ้นเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมี เราก็ได้ยินสียง คุณอนันต์ ลือประดิษฐ์ (ผู้จัดการโครงการงานจุดประกายฯ) แว่วดังมาจากข้างในสถานที่ๆ อีกไม่กี่อึดใจ ก็จะกลายเป็นเวทีคอนเสิร์ตที่หลายคนรอคอย ความคึกคักเริ่มขึ้น ผู้คนเริ่มทยอยเข้างานอย่างต่อเนื่อง....ซึ่งทีมงาน Songburi ก็คือหนึ่งในคนจำนวนนั้น

เพลงหลายเพลงถูกทยอยเล่นกันอย่างต่อเนื่อง โดยในช่วงแรก เป็นเพลงฝรั่งทั้งหมด ซึ่งทางพี่ซัน มาโนช พุฒตาล ได้ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับเพลงที่วงได้คัดเลือกนำมาเล่นโชว์ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ ผ่านทาง Booklet ที่นำมาแจกก่อนเข้างานว่า “บางเพลงที่เลือกมาเล่นในคอนเสิร์ต เป็นเพลงที่ใฝ่ฝันอยากเล่นมานานแล้ว สมัยก่อนเวลาเปิดเทป ผมจะชอบจิตนาการว่าถ้าเป็นเราแล้วจะเล่นแบบไหน เลยเลือกเพลงที่ประทับใจสมัยวัยรุ่นอย่างเพลง Comfortably Numb ในอัลบั้ม The Wall ของพิงค์ฟลอยด์ ประมาณยุค 80 เกือบๆ 30 ปีมา ซึ่งงานนี้เป็นงานแรกที่เราจะได้เล่นเพลงนี้ที่อยากเล่นสักที”

ซึ่งพี่ซันยังกล่าวอีกว่า “ดนตรีร็อคสากลตั้งแต่ยุค 70 หรือยุค 60 ปลายๆ ถือว่าเป็นยุคที่ดนตรีร็อคสากล มีความคิดสร้างสรรค์ถึงขีดที่สูงส่งมาก แล้วเราก็รวบรวมเอาเพลงเหล่านั้นหลากหลายรูปแบบเอามาเล่นกัน ใครที่มาชมก็จะได้สัมผัสกับเพลงร็อคยุคนี้หลายวง เช่น ดิ ออลแมน บราเธอร์ส แบนด์ ที่ได้ชื่อว่าเป็นวงร็อคที่ดีที่สุดในยุค 70 เล่นเพลงแนวซัทเธิร์นร็อค (Southern Rock) กลิ่นออกบลูล์ ออกแบบบูกี้ โดยมีจุดเด่นคือกีต้าร์ ประสาน (ทวินลีด) หรือเพลงร็อกแบบดิบๆ ของธิน ลิซซี่ ที่ปกติก็ไม่ค่อยมีวงไหนเขาเล่นกัน แต่เราจะเอามาเล่น หรือเพลงของเดอะฮู ที่คนน่าจะรู้จักอย่าง บี ฮายด์ บลู อาย เพราะลิมบิสกิตเอามาเล่น เราก็จะเอามาเล่นหรือเพลงแนวบัลลาดร็อกที่หลายๆ คนชอบ”

โดยระหว่างช่วงพักเบรค 15 นาที เวทีของงานในวันนั้นกลายเป็น 'นิทรรศการแสดงกีต้าร์ขนาดย่อม' เพราะกีต้าร์หลายรุ่น หลายสายพันธุ์ ได้มากระจุกรวมกันอยู่บนเวทีแห่งนี้

ช่วงหลังเพลงไทยถูกนำออกมาเล่น ซึ่งมาจากเพลงของในอัลบั้มที่ผ่านมาของพี่ซันนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นจากอัลบั้มในทรรศนะของข้าพเจ้า, อัลบั้มชีวิตที่เจ็บปวดของคนป่วย บวกด้วยร็อคมันส์จากบทเพลงของ Pink Floyd, The Whoและ WishBone Ash

“ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ ผมได้มีโอกาสเล่นเพลงของผมเองที่ยังไม่เคยเล่นที่ไหนมาก่อนเลย คือเพลง โลกสมมติ ก็จะเล่นเพลงนี้แบบเต็มๆ แล้วผมก็มีไอเดียที่ใช้ประกอบการเล่นอยู่บ้าง ในอีกแง่หนึ่ง ดนตรีในทรรศนะของข้าพเจ้า เพลง โลกสมมติ จะตอบโจทย์ตรงนี้ได้ดี เพราะเป็นเพลงที่มาจากอัลบั้มชื่อเดียวกัน แถมยังเป็นเพลงที่รวบรวมตัวแกนของแนวความคิดในการทำงานดนตรีของผมเอาไว้ในเพลงนี้ ในโครงของเพลงมีความเป็นร็อก ส่วนเทคนิคลูกเล่นต่างๆ ก็เป็นสไตล์กีต้าร์ที่ผมชอบและถนัด ส่วนเนื้อหาของเพลงๆ นี้เล่าเรื่องที่เป็นทรรศนะของตัวผมเกี่ยวกับโลกนี้ สังคม ความเชื่อความศรัทธาของคน” พี่ซัน กล่าว

และแน่นอนว่า ถึงคอนเสิร์ตครั้งนี้จะไม่มีแขกรับเชิญพิเศษที่เฉพาะเจาะจง แต่ก็มีเซอร์ไพร์สที่น่าสนใจเกิดขึ้น เพราะบุคคลระดับตำนาน 2 ท่าน ได้รับเชิญขึ้นมาโชว์ลีลาเด็ดขาดบนเวทีแห่งนี้ ซึ่งหนึ่งในนั้นนั่นก็คือ พิทักษ์ ศรีสังข์ อดีตมือเบสของวง ดิ โอฬาร โปรเจ็ก, หินเหล็กไฟ ที่ร่วมงานกันมาตั้งแต่อัลบั้มในทรรศนะฯ อัลบั้มไตรภาค รวมทั้งวงแลมบ์แรกๆ ด้วย รวมไปถึง โอฬาร พรหมใจ ที่ขึ้นมาให้บรรเลงเพลงร่วมกับวง มาโนช พุฒตาล แอนด์ เดอะ แลมบ์ ที่สะกดคนดูในหอประชุมไว้ได้อย่างดี ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน ไปพร้อมๆ กับความเต็มอิ่มในอรรถรสทางดนตรีที่มิรู้ลืม

 รู้หรือไม่ว่า:

คำว่า ‘แลมบ์’ ที่ประกอบอยู่ในชื่อวงมาจากคำว่า Lamb ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่าลูกแกะ โดยพี่ซันเล่าให้เราฟังว่าได้มาจากช่วงที่วงเล่นดนตรี ซ้อมดนตรีกัน เวลามาเจอกัน ก็มักจะถามกันว่า ‘แกะเพลงมา’ยัง แกะมาหรือยังๆ’ ซึ่งทุกคนจะถามหาแกะตลอด และจากแกะคำนั้นก็เลยถูกพัฒนากลายเป็น the lamb จนกระทั่งมาเป็นส่วนประกอบของชื่อวงไปในที่สุด

ขอขอบคุณ
ข้อมูลบทสัมภาณ์จาก : Booklet งานจุดประกาย คอนเสิร์ต ซีรีส์ # 20